Even rekenen

Om zeven uur gaat de wekker. We moeten vanmorgen om kwart voor negen beneden zijn. Het vliegtuig vertrekt om 11 uur en een busje van het hotel zal ons naar het vliegveld brengen.

De laatste spullen inpakken, uitchecken en wachten op de bus. De bus brengt ons dicht bij onze terminal dus we hoeven niet ver te lopen met onze koffers. We hebben gisteren onze reservering voor de vlucht bevestigd wat het inchecken op het vliegveld gemakkelijker moet maken. Als we aankomen is het redelijk druk bij de incheckbalies en lijken er de nodige problemen te zijn. Toch zijn we snel aan de beurt en vlot ingecheckt. De koffers gaan op de band en wij begeven ons naar de controle van de instapkaarten.

Omdat het vrij druk is, worden we door een luchthavenemployee verwezen naar de liften of roltrappen waar het rustiger is. Bovengekomen staat er onmiddellijk na de roltrap een controlepost voor het instappen. Mooi, dachten wij. We werden echter snel verwezen naar het einde van de rij die al ras flink aangroeide. Eenmaal door die controle begaven we ons naar Gate 72 waar we nog een half uurtje de tijd hadden voor er werd ingestapt. Dat gaf ons mooi de tijd om even te ontbijten.

Een half uurtje later sluiten we aan in de rij voor het instappen. Toen dat eenmaal ging lopen, waren we snel aan boord. Om 11 uur vertrok het vliegtuig precies volgens schema. We hadden stoelen bij het raam en hadden  zodoende goed uitzicht op de wereld onder ons.

Om 17:05 uur kwamen we aan op Chicago. Nog steeds keurig op schema. Toch hadden we maar vier uur gevlogen. Chicago scheelt qua tijd 2 uur met Los Angeles, dus wij voelen het als 15:05 uur.

We hebben een uurtje om over te stappen. Als we bij Gate 17 aankomen staan er al een paar mensen in de rij en wij sluiten gewoon maar achter aan. Ook nu gaat het snel als het eenmaal begint te lopen. Helaas hebben we nu stoelen in de middelste rij, dus van naar buiten kijken komt niet veel. Beetje lezen, beetje video kijken en een beetje slapen voor zover dat lukken wil. Halverwege gaan de lichten in het vliegtuig uit om toch een beetje een nachtgevoel te creëren. Slapen wil evengoed niet lukken. De ruimte van de stoelen is te oncomfortabel om weg te zakken. Dus wachten tot we in Amsterdam aankomen. En zoals je weet duurt wachten altijd lang. We landen maandagochtend 26 mei om 9:15 uur Nederlandse tijd op Schiphol. Voor ons gelijk aan 00:15 uur Los Angeles tijd. We hebben nog een hele dag voor de boeg terwijl we al meer dan twaalf uur onderweg zijn.

We hadden in LA al een taxi geregeld. Die zouden we bellen zodra we de koffers hadden. Alles ging snel, de koffers kwamen al gauw naar boven en een telefoontje naar de taxi leerde ons dat die al zo goed als op ons stond te wachten. Nog even Amerikaanse dollars wisselen en dan gauw naar huis.

Als we het paadje thuis oplopen komt Daisy ons al tegemoet. Daar vlak achteraan Ria die net van plan was haar binnen te laten. Ze vertelde dat het leek of Daisy wist dat we vandaag weer thuis zouden komen. Ze heeft de hele ochtend uitgestrekt op het gras op ons liggen wachten.

Natuurlijk onze Bonsai ophalen bij Monique, Jaap feliciteren met zijn verjaardag en de caven niet te vergeten, die bij papa en mama hebben gelogeerd. Vanavond maar niet te laat naar bed. Woensdag begint het lieve leven weer.

We hebben een prachtige vakantie achter de rug met veel mooie uitzichten en indrukwekkend natuurschoon. Weer een hele ervaring rijker.