De eerste lange rit

Vanmorgen hoeven we niet vroeg op. We hebben vervoer laten regelen naar Alamo waar we onze huurauto kunnen ophalen. Dat gebeurt om 11 uur dus we kunnen het rustig aan doen en even lekker ontbijten bij Broadway Bagels, het restaurant naast ons hotel. Als we om tien voor elf beneden komen met de koffers staat er een limousine voor de deur en grapt Johan dat ons vervoer er al staat. Dan komt er iemand binnen die passagiers komt ophalen. Room 603? Dat zijn wij. De koffers pakken en naar het busje. De chauffeur pakt Johans koffer en laadt die in ...... de kofferbak van de limousine!!

Het moet niet gekker worden. In een limousine de huurauto ophalen. Dat komt ervan als je het regelwerk aan een ander over laat. Maar goed, nu hij er voor ons staat, gaan we dus met een limousine. Een zachte leren bank over de hele lengte van de auto voor 5 personen waar Jasper zich meteen installeert, een zachte leren bank achterin waar Johan en ik als VIP's plaatsnemen, een plafond met verkleurende led-verlichting en er staan zelfs champagne glazen. Ik moet eerlijk bekennen dat het heel wat prettiger is dan vervoerd worden in een shuttle busje.

Aangekomen bij Alamo zijn alle medewerkers druk bezig en het lijken allemaal ingewikkelde gevallen. Dan worden we gevraagd de auto via een automaat te huren, maar we hebben al een reservering en we willen nog iets vragen over de tollpass dus we wachten liever even op een medewerker. We nemen even plaats op de beschikbare banken in de veronderstelling dat we opgemerkt zijn. Ondanks dat het op een gegeven moment lijkt dat niet alle medewerkers meer bezig zijn wachten we toch netjes op onze beurt tot er een dame binnenkomt die meteen gevraagd wordt of ze geholpen wil worden. Raar! We besluiten toch de automaat uit te proberen. Dat gaat goed tot er om de creditcard gevraagd wordt. We hebben toch al betaald? Ik vraag een medewerker om hulp en vanaf dat moment gaat het sneller. De reservering klopt, de tollpass is snel geregeld. Jasper en Johan mogen een fullsize auto uitkiezen en nemen een Nissan Altima De navigatie installeren en op weg.

Boston: Here we come!

We rijden rond een uur of één weg. De navigatie stuurt ons vooral over de hoofdwegen. In het dichtbevolkte en met verkeer dichtgeslibde gebied rondom New York eigenlijk wel fijn. Maar zelfs als we de bewoonde wereld wat achter ons laten, is het rijden op de Interstate niet onaangenaam. Na zo'n twee uur gereden te hebben werd het tijd voor een stop. Jasper wilde als we in Amerika zouden zijn in ieder geval een keer langs Dunkin' Donuts en laat die nou steeds reclame maken langs de weg. Binnen blijken ook de McDonalds en de Subway te huizen. Aangezien we onderweg zijn naar het Marriott hotel in Quincy lijkt het ons een goed plan iets meer dan een donut te nemen. Uiteindelijk kiezen we voor een broodje bij de Subway. De donut zal nog wel een keer langskomen voor we naar huis gaan. Na een korte instructie van Jasper lukt het ons alle drie een lekker broodje te bemachtigen. Als we een tafeltje hebben gevonden vraagt Johan zich af of hier misschien internet is, en jawel. Het eerste contact met de blog. Een paar leuke reacties van het thuisfront op eerdere verhalen. Grappig hoor! Snel wat nieuwe verhalen plaatsen. En natuurlijk een paar foto's erbij. Dat lukt nog niet zo eenvoudig met mijn iPod. Dus helemaal zoals ik het bedacht had is het nog niet gelukt. Daar ga ik de volgende keer wat aan veranderen. Dus hou de blog in de gaten! Doordat we best wel lang zijn blijven hangen, komen we pas vrij laat bij het hotel aan. Er is dan ook niet veel tijd meer om naar Boston te gaan wat nog een eindje verder rijden is ook. Daarbij gaf de reisbeschrijving aan dat Boston niet bepaald gebouwd is op druk verkeer en daar ook nog eens het parkeren er heel duur is besluiten we het voor vandaag voor gezien te houden. Voor we goed en wel in Boston zijn wordt het ook al donker en dan is het helemaal niets gedaan met de auto. We blijven lekker in het hotel, drinken koffie op de kamer en gaan vanavond nog even een slaapmutsje halen in de foyer.