Van oost naar west

Vanmorgen kunnen we het ook nog rustig aan doen. We moeten de auto tussen 12:00 en 12:20 uur inleveren en het is, weliswaar afhankelijk van de drukte op de weg een half uurtje rijden. Ontbijten gaan we op het vliegveld doen, want het vliegtuig vertrekt pas rond vier uur.

Vanmorgen geprobeerd Skype contact met papa op te nemen. Helaas is dat nog niet gelukt. 

Om elf uur checken we uit. De losse spullen in de auto moeten nog even opgeruimd worden en dan nemen we afscheid van Washington DC.

De navigatie wil in eerste instantie de route niet vinden. Gelukkig geeft ze haar verzet op. Ik moet er niet aan denken dat ze kapot zou gaan. We zullen het zonder wel redden, want we hebben de nodige landkaarten mee, maar je raakt toch snel gewend aan zo'n ding.

De rit naar het vliegtuig verloopt rustig. Als we Washington eenmaal achter ons hebben gelaten en borden naar het vliegveld langs de weg zien kan het niet meer mis gaan. Er ligt één driebaansweg naar het vliegveld. Apart is wel dat er geen hond op de weg rijdt. Zowel voor als achter ons geen levende ziel te bekennen. 

De navigatie staat ingesteld op het adres waar we de auto kunnen inleveren. Als we daar arriveren staat er een flinke rij. Maar wel allemaal lege auto's. Als we in de rij aansluiten komt er meteen een dame op ons af die de auto registreert en ons wijst op een shuttlebusje dat ons naar het vliegveld kan brengen. Dat is snel geregeld!

Op het vliegveld aangekomen moeten we een flink eind lopen voor we bij de balie zijn waar we onze koffers kunnen achter laten. Als dat eenmaal gebeurd is kunnen we onszelf inchecken en wat gaan eten. We kiezen voor een broodje van Dunkin' Donuts met een gewone koffie. 

And now we'll wait.......

Het vliegtuig staat nog niet eens bij de gate als we daar aankomen. Als de broodjes op zijn gaan Johan en ik wat lopen en hebben we meteen wat te snoepen gekocht voor in het vliegtuig, want we hebben begrepen dat er op de binnenlandse vluchten niets geserveerd wordt

Om kwart voor drie komt het vliegtuig aan. Johan en Jasper gaan nog even wat te drinken halen en om kwart over drie beginnen het aan boord gaan. Dat gaat vlot. Eenmaal in het vliegtuig gaat het wat minder soepel, maar uiteindelijk zit iedereen en kunnen we vertrekken.

We vlogen tien minuten later weg. Onderweg in de slipstream van een voor ons uitvliegend vliegtuig hebben we de tijd weer ingehaald. Het zorgde wel voor flink wat turbulentie, wat best wel even eng was. Eenmaal geland moesten we op onze koffers wachten, waarna we met de 'air train' naar het afhaalpunt van Alamo konden. Weer een Nissan Altima, die kennen we al. Hij is zelfs dezelfde kleur. De tol wordt automatisch geregistreerd en de dame in de navigatie heeft een flink accent waar we even aan moeten wennen.

Binnen een half uur parkeerden we de auto voor het Marriott waar we twee nachten verblijven op de 23ste etage. De wind giert hier aardig langs de gevel. Nadat we de koffers op de kamer hebben gebracht, hebben we wat te eten gehaald bij Starbucks en meteen wat lekkers voor bij de koffie meegenomen.

En weer is er een dag voorbij.